Od dziś można brać udział w Quizie wiedzy o Szubinie. By otrzymać upominek udziału w zabawie należy prawidłowo odpowiedzieć na 12 pytań w jak najkrótszym czasie. Nagrody przewidziano dla 3 osób z najlepszym wynikiem, a te można poprawić dwukrotnie. Kolejne dwa podejścia możliwe są po zaproszeniu 2 znajomych, którzy dołączą do zabawy.

Link do Quizu poniżej:
https://apps.facebook.com/click_quiz/page/quiz/1201/pl
W czwartek rusza kolejny Quiz wiedzy o Szubinie, a konkretniej o jego historii. Pytania nie będą łatwe, a warianty odpowiedzi podchwytliwe. Konkurs zakończy się 15 października o godzinie 23:59:59. Do wygrania jest zestaw gadżetów szubińskich (ekotorba, długopis, publikacja książkowa), oraz po kubku dla osób, które zajmą 2 i 3 miejsce. 

Quiz będzie przebiegał w aplikacji na Facebooku. Link do niej będzie dostępny od czwartku na blogu. Warunkiem przystąpienia do quizu jest akceptacja dostępu aplikacji do danych.

Wręczenie nagród nastąpi w ciągu 30 dni od zakończenia konkursu, a zwycięzcy zostaną powiadomieni o terminie przez wiadomość prywatną od organizatora konkursu.

Fotografia udostępniona przez Pana Bartosza Szymczaka

 Początki szubińskiego Zakładu sięgają roku 1888, kiedy to 3 września Poznański Samorząd Wojewódzki otrzymał nieodpłatnie od władz Szubina budynek, w którym niegdyś mieścił się szpital wraz z przyległym terenem, w celu założenia zakładu dla zaniedbanej moralnie młodzieży męskiej. Budynek poszpitalny przebudowano, adaptując go do nowych potrzeb. Utworzono 2 sypialnie, każdą na 75 wychowanków oraz 4 izby lekcyjne. Urządzono tam też jadalnię, kuchnie, biuro dyrektora. W małym internacie urządzono 4 sypialnie dla 60 wychowanków starszych wiekiem i 4-izbowe pomieszczenie dla   pracownika. Pobudowano szereg mniejszych budynków z czerwonej cegły: dom mieszkalny dla dyrektora, kaplicę, socjalny budynek aresztancki, kuźnię z kołodziejnią,  komplet budynków rolno-gospodarczych w północnej części Zakładu.
Nauka odbywała się wyłącznie w języku niemieckim, wobec wychowanków pochodzenia polskiego stosowano kary cielesne, areszt, zmniejszano racje żywnościowe, a także zapędzano ich do ciężkich prac fizycznych. Bicie kijem było najczęściej stosowaną karą.
Do roku 1918 w zakładzie przebywało na ogół 200 wychowanków i zatrudniano 30 pracowników.
Na dwa lata wstrzymano pracę wychowawczą, a w jego miejscu utworzono lazaret. Obiekt ulegał dewastacji i kradzieży wyposażenia. W kwietniu 1920 roku wznowiono działalność placówki zmieniając nazwę na Krajowy Zakład Wychowawczy. Pierwszym dyrektorem polskiego już zakładu był pan Jan Warszawski. Dążył on do radykalnej zmiany metod wychowawczych.  Wyeliminowano język niemiecki, zaniechano stosowania kar fizycznych i aresztu, poprawie uległo wyżywienie podopiecznych, nie stosowano ciężkiej pracy fizycznej. Nadal większość wychowanków była zatrudniona w gospodarstwie rolnym, jednak część z nich uzyskiwała kwalifikacje w takich zawodach jak: kowalstwo, kołodziejstwo,  koszykarstwo, krawiectwo, szewstw, murarstwo.
W roku 1925, jako pierwszy zakład w kraju, dano możliwość wzięcia urlopu świątecznego, następnie zaczęły się wycieczki poza teren zakładu. Istniała doceniana nie tylko w mieście orkiestra i drużyna harcerska.
Rozwój działalności wychowawczej przerwała II wojna światowa. W czasie okupacji na terenie zakładu utworzono najpierw obóz przymusowej pracy dla ludności polskiej, a następnie – obóz jeńców wojennych.
Po wyzwoleniu w zakładzie znaleźli schronienie przede wszystkim chłopcy – ofiary wojny, sieroty lub pozostawieni przez swoich rodziców. Pierwszych wychowanków przyjęto w grudniu 1945 r.. Placówka oficjalnie rozpoczęła działalność z dniem 1 stycznia 1945r. pod nazwą „Państwowy Młodzieżowy Zakład Wychowawczy”. Brakowało dosłownie wszystkiego: sprzętów, wyposażenia internatowego, przyborów szkolnych, odzieży, obuwia. Dużym  problemem było utrzymanie higieny osobistej i czystości, walczono z  insektami. We wrześniu 1946 roku podjął pracę absolwent wojennego Państwowego Instytutu Pedagogiki Specjalnej Adam Kogutiuk , który w niezwykle prymitywnych warunkach rozpoczął organizowanie zaczątków szkoły. Powoli kompletował sprzęty szkolne. Od roku szkolnego 1948/49 rozpoczęto organizowanie szkoły zawodowej. W latach pięćdziesiątych, zgodnie z panującymi ówcześnie tendencjami likwidowano szkolenie w indywidualnych zawodach rzemieślniczych kołodziejstwo, krawiectwo, szewstwo, introligatorstwo.
Rozwijano natomiast szkolenie w kierunkach związanych z produkcją zmechanizowana –ślusarsko –mechanicznym, stolarskim, coraz bardziej modernizując i coraz lepiej wyposażając te warsztaty. Podejmowano potrzebną dla gospodarki krajowej produkcję, rozwijano kooperację z państwowymi przedsiębiorstwami produkcyjnymi. Pomyślnie rozwijało się też piekarnictwo. Dzięki przychylności władz resortu sprawiedliwości dawne władze resortu sprawiedliwości  dawne zamierzenia budowy nowej szkoły przekształciły się w plan kompleksowej modernizacji i rozbudowy zakładu. W roku 1972 oddano do użytku okazały trzypiętrowy budynek szkolno-administracyjny z salą gimnastyczną i dużą aulą widowiskowo-kinową.
Opis do zdjęcia pochodzi z roku 1939 w oryginalnym brzmieniu.



Kościół parafialny pod wezwaniem Św. Marcina fundował dziedzic miejscowy Sędziwój z Szubina w XIV wieku. Na jego prośby Kr. Kazimierz Wielki nadał kościołowi na wieczne czasu wieś Wieszki. Darowiznę tą zatwierdził Kr. Władysław Jagiełło w r. 1430.
Prócz tego posiada kościół Szubiński Folwark przy mieście.
Styl budowy kościoła jest staro - gotycki o nawie jednej. W nawie kościelnej znajduje się sklepienie beczkowe z nowszych czasów.
Po ogniu 1.5.1840 r. przy którym i kościół uległ znacznemu zniczeniu, odrestaurowano kościół w r. 1842, wieżę zaś po stronie zachodniej w r. 1862 nowo wybudowano.
Jako rzecz pamiątkowa znajduje się w zakrystii naczynie czyli miska mosiężna (średnica 42cm) dętej roboty, na której wyryto Zwiastowanie N.M.P. z brzegowym napisem głoskami gotyckiemi i łacinskiemi z XVI-XVII wieku.
Pierwszym plebanem w r. 1441 był w Szubinie Mikołaj.
do r. 1719 Jan Chrzanowski
1731 Wojciech Szczepański
1767 Stan Żarnowiecki
1781 Kazimierz Krzyżagórski
1791 Antoni Tuszyński
1812 Jan Komasiński
1851 Kentzer
1887 Aleksy Radecki
1893 Stan Ryński
1898 – 1928 Ludwik Sołtysiński
1935 Klemens Zieliński
od 1935 Stanisław Gałecki

Fotografia pochodzi ze zbiorów rodzinnych Cerkaskich.
Fotografia przedstawiająca ruiny zamku w Szubinie. Poniżej opis w oryginalnym brzmieniu z roku 1939.


Na stronie południowej miasta w dolinie gąsawskiej stał zamek dziedziców. Resztki murów i łuków tegoż zamku, które przechowały się do dziś, cechują czasy późno – gotyckie.
Według podania prowadzić ma od zamku, ganek podziemny do kościoła parafialnego.

Fotografię udostępniły siostry z domu Cerkaskie.
Dnia 5 września 1939 roku, wtorek, wojska niemieckie wkroczyły do Szubina witane przez miejscowych Niemców. Komendantem miasta został mjr Würt von Würthenau. Zmieniono nazwę miasta na Schubin, rozpoczęto rewizje, rabowanie mienia prywatnego i państwowego, zamknięto szkoły, tępiono język polski, a ludność polską z czasem deportowano do Generalnego Gubernatorstwa. W szczególności poszukiwano dawnych powstańców wielkopolskich.

18 września miała miejsce pierwsza masowa egzekucja 37 osób na podwórzu więziennym przy ulicy Winnica, kolejnych dokonywano w lasku kcyńskim na terenie cmentarza żydowskiego. Łącznie w pierwszych miesiącach wojny zamordowano 240 mieszkańców powiatu szubińskiego, w tym 14 obywateli miasta Szubin.W roku 1940 Szubin został wcielony w granice terytorialne Trzeciej Rzeszy.
Miasto wyzwolono 21 stycznia 1945 roku.

















































Obsługiwane przez usługę Blogger.

Archiwum bloga